Μπογιόπουλος για Πολάκη: Είσαι ένας (κατά Λένιν) «τσαρλατάνος»

0
5

Απάντηση του Νίκου Μπογιόπουλου, με άρθρο του στον «Ημεροδρόμο», στον Πολάκη για την επίθεση του υπουργού στο ΚΚΕ.

Συγκεκριμένα έγραψε ο δημοσιογράφος Νίκος Μπογιόπουλος:

Ο Πολάκης κάλεσε τους κομμουνιστές να μορφωθούν… επαναστατικώς. Τους κάλεσε να μιμηθούν λίγο τη δική του τη λάμψη, την… λενινιστική. Αφορμή ότι το ΚΚΕ δεν σύρθηκε πίσω από την ψηφοθηρία και την αναξιοπρέπεια των περί την “13 σύνταξη” και λοιπών αθλιοτήτων του ΣΥΡΙΖΑ. Αν, όμως, οι κομμουνιστές είχαν διαβάσει Λένιν και αν τηρούσαν το γράμμα και το πνεύμα του λενινισμού – όπως ο Πολάκης – τότε εκτός από τσιράκια του Πάιατ, εκτός από “μούτσοι” των οικειοθελώς φορολογούμενων εφοπλιστών, θα είχαν γίνει και κανονικοί αριστεροί. Σαν τον… Πολάκη. Που διάβασε τον “Αριστερισμό” του Λένιν, που κατάλαβε τα γραφόμενα και τώρα όχι μόνο τα εφαρμόζει – όταν ψηφίζει Μνημόνια κι όταν καταργεί το ΕΚΑΣ – αλλά  συστήνει, κιόλας, την ανάγνωση του βιβλίου στους κομμουνιστές.

Κατ’ αρχάς να ξεκαθαρίσουμε δυο πράγματα.

Πρώτο: Ο Αριστερισμός είναι, όντως, η παιδική ασθένεια του κομμουνισμού. Του κομμουνισμού, όμως. Σε αντίθεση με τον ΠΑΣΟΚισμό. Που δεν είναι παρά η γεροντική πάθηση του πλέον εξωνημένου οπορτουνισμού.

Δεύτερο: Ο Πολάκης είναι ένας αυτόφωτος πολιτικός ανήρ. Δεν είναι κανένα τσιράκι του Τσίπρα. Δεν είναι αυλικός του αρχηγού, από εκείνα τα “κανίς” που παριστάνουν τα “πιτ μπουλ”. Το τονίζουμε για να μην νομίζει κανείς ότι θυμήθηκε τον “Αριστερισμό” για να μυρηκάσει τον αρχηγό του. Μόνος του το σκέφτηκε. Μάλλον διότι στην ξεφτίλα, τόσο ο Τσίπρας, όσο κι οι Πολάκηδες, τις ίδιες μπούργκες χρησιμοποιούν.

Απόδειξη: «Οι συμβιβασμοί είναι στοιχείο και της επαναστατικής τακτικής. Το έγραψε και ο Λένιν στο βιβλίο του “Αριστερισμός, η παιδική ασθένεια του κομμουνισμού”». H φράση είναι του Τσίπρα. Την είπε 4 χρόνια πριν από τον Πολάκη. Πότε; Παραμονές της ψήφισης του τρίτου «αριστερού» Μνημονίου! Την είχε πει σε συνέντευξή στο ρ/σ «Στο Κόκκινο» για να δικαιολογήσει την προ τετραετίας φαντασμαγορικών διαστάσεων κωλοτούμπα του. Φυσικά λόγω ότι εκείνη  η συνέντευξη ήταν ραδιοφωνική δεν ξέρουμε αν ο πρωθυπουργός, τη στιγμή που αναζητούσε την δικαίωση του στον… Λένιν, είχε κοκκινίσει μια στάλα από ντροπή. Προσωπικά αμφιβάλουμε.

    Ο… επαναστάτης, λοιπόν, πρωθυπουργός, αυτός που θα καταργούσε σε ένα νόμο με ένα άρθρο τα Μνημόνια, αλλά έφερε σε ένα νόμο με ένα άρθρο το τρίτο και χειρότερο Μνημόνιο, αυτός που δεν υπάρχει χαμερπής υπαλληλάκος της ντόπιας και ξένης ολιγαρχίας που να μην του φιλοτεχνεί προφίλ «αριστερού εθνάρχη», είχε προηγηθεί του Πολάκη. Και τι μας είχε πει; Ότι η προδοσία της αλήθειας και του δίκιου συνιστά συμβιβασμό… επαναστατικού τύπου! Πάρτε και το βιβλίο του Λένιν για να το..,. εμπεδώσετε.

    Δυστυχώς, βέβαια, για τον κ.Τσίπρα και τους Πολάκηδες ο Λένιν ήταν τόσο μεγαλοφυής ώστε να έχει ξεμπερδέψει νωρίς με τα πολιτικά γιουσουφάκια του κεφαλαίου που παριστάνουν τους… λενινιστές. Απόδειξη: Επειδή ο Λένιν κάτι είχε ακούσει για τους Κερένσκι (σσ: το μικρό όνομα του Κερένσκι ήταν «Αλέξανδρος»),τους πρώην, τους νυν και τους επόμενους Αλέξανδρους Κερένσκι, γι’ αυτό στον «Αριστερισμό», κάτω ακριβώς από το παράδειγμα με τους ληστές στο οποίο αναζητούν καταφύγιο οι Πολάκηδες, ο Λένιν φροντίζει να ξεκαθαρίζει τη διαφορά ανάμεσα σε αυτόν που δίνει τα λεφτά του στον ληστή για να σώσει τη ζωή του και σε αυτόν που αποτελεί συνένοχο του ληστή.

    Γράφει ο Λένιν:

«Φανταστείτε πως το αυτοκίνητο σας το σταμάτησαν οπλισμένοι ληστές. τους δίνετε τα λεφτά, το διαβατήριο, το πιστόλι, το αυτοκίνητο σας. Έτσι γλιτώνετε από την ευχάριστη συντροφιά με τους ληστές. Εδώ υπάρχει αναμφισβήτητα συμβιβασμός: “Do ut des” («σου δίνω» τα λεφτά, το όπλο, το αυτοκίνητο, “για να μου δόσεις” τη δυνατότητα να φύγω σώος και  άβλαβης). Είναι όμως δύσκολο να βρει κανείς άνθρωπο που να είναι στα καλά του και να λέει πως ένας παρόμοιος συμβιβασμός είναι “κατ’ αρχήν απαράδεκτος”, ή να θεωρεί το πρόσωπο που έκανε έναν τέτοιο συμβιβασμό συνένοχο των ληστών (…)».

    Οι… λενινιστικές γνώσεις του Πολάκη σταματούν εκεί. Μιας, όμως, και κάπου θα το έχει καταχωνιασμένο το βιβλίο, ας κοιτάξει και την αμέσως επόμενη παράγραφο. Γιατί εκεί, στην ακριβώς επόμενη παράγραφο, ο Λένιν φροντίζει να κάνει τη διάκριση ανάμεσα στους συγγνωστούς και στους ασύγγνωστους συμβιβασμούς. Ανάμεσα στους παραδεκτούς και στους απαράδεκτους συμβιβασμούς.

Τονίζει, δηλαδή, ότι υπάρχουν αυτοί που κάνουν συμβιβασμούς για να γλιτώσουν από τους ληστές, αλλά υπάρχουν και οι άλλοι. Αυτοί που βαφτίζουν συμβιβασμό την προδοσία, που κορδακίζονται στην πασαρέλα της εξαπάτησης ξεφωνίζοντας την ίδια τους τη γύμνια. «Να τότε όλοι αυτοί οι κύριοι (που) ενεργούσαν σαν συνένοχοι  των ληστών» σημειώνει ο Λένιν και συνεχίζει:

«Το συμπέρασμα είναι καθαρό: το να αρνιέσαι τους συμβιβασμούς “από άποψη αρχών”, το να αρνιέσαι γενικά οποιοδήποτε συμβιβασμό, αποτελεί παιδαριωδία, που είναι δύσκολο ακόμα και να την πάρει κανείς στα σοβαρά. Ο πολιτικός, που θέλει να είναι ωφέλιμος στο επαναστατικό προλεταριάτο, πρέπει να ξέρει να ξεχωρίζει τις συγκεκριμένες περιπτώσεις εκείνων ακριβώς των συμβιβασμών που είναι απαράδεκτοι, που εκφράζουν οπορτουνισμό και προδοσία, και να κατευθύνει όλη τη δύναμη της κριτικής του, όλη την αιχμή ενός αμείλικτου ξεσκεπάσματος κι ενός ανειρήνευτου πολέμου  ενάντια σ’ αυτούς τους συγκεκριμένους συμβιβασμούς χωρίς να επιτρέπει στους πολύπειρους “καταφερτζήδες” σοσιαλιστές και  στους κοινοβουλευτικούς ιησουΐτες να ξεφεύγουν και να ξεγλιστρούν από τις ευθύνες με πραγματείες για “συμβιβασμούς γενικά”.”»

    «Αμείλικτο ξεσκέπασμα» και «ανειρήνευτο πόλεμο» λοιπόν. Αυτή είναι η συμβουλή του Λένιν. Έτσι πρέπει να αντιμετωπίζονται οι «καταφερτζήδες». Οι εκπρόσωποι του οπορτουνισμού και της προδοσίας. Αυτοί που επιδίδονται σε πραγματείες για «συμβιβασμούς γενικά» ώστε – συνεχίζει ο Λένιν – να «ξεφεύγουν από τις ευθύνες για  την προδοσία που διέπραξαν, για το συμβιβασμό που έκαναν, ο οποίος είναι, τέτοιος που αποτελεί πραγματικά οπορτουνισμό, ατιμία και  προδοσία του χειρίστου είδους».

Προσθέτει ο Λένιν:

«Υπάρχουν συμβιβασμοί και  συμβιβασμοί. Πρέπει να ξέρεις να αναλύεις την κατάσταση και τους συγκεκριμένους όρους κάθε συμβιβασμού, ή κάθε ποικιλίας συμβιβασμών. Πρέπει να μάθεις να ξεχωρίζεις τον άνθρωπο που έδωσε στους ληστές λεφτά και όπλο για να περιορίσει το κακό που θα έκαναν οι ληστές και να διευκολύνει τη σύλληψη και  την εκτέλεση τους, από τον άνθρωπο που δίνει στους ληστές λεφτά και όπλο για να πάρει μέρος στο μοίρασμα της λείας».

Και τρεις γραμμές παρακάτω, ο Λένιν επιμένει: Όποιος δεν κάνει αυτή τη διάκριση «θα ήταν απλούστατα τσαρλατάνος».

Για να έχουν, δε, οι αναγνώστες μια πλήρη εικόνα των «τσαρλατάνων» στους οποίους αναφερόταν ο Λένιν, έχουμε μια πρόταση στον Πολάκη. Το επόμενο βιβλίο του Λένιν που θα συστήσει να  είναι το «Ένα βήμα μπρος, δυο βήματα πίσω»

Είναι εκεί που μεταξύ άλλων ο Λένιν περιγράφει τι πράγμα είναι ο «οπουρτουνισμός». Δηλαδή ο καιροσκοπισμός. Η τακτική του «άλλα λέω κι άλλα κάνω». Η πολιτική συμπεριφορά που προσπαθεί να κρύψει τις προθέσεις της αλλά και τις πράξεις της πίσω από μεγαλοστομίες και στρεψοδικίες.  Γράφει:

«… δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ το χαρακτηριστικό γνώρισμα όλου του σύγχρονου οπορτουνισμού σ’ όλους τους τομείς: την αοριστία του, την ασάφειά του, το ασύλληπτό του. Ο οπορτουνιστής απ’ την ίδια του τη φύση, αποφεύγει πάντα να θέτει ένα ζήτημα συγκεκριμένα και σταράτα, αναζητά τη συνισταμένη, στριφογυρίζει σαν φίδι ανάμεσα σε δυο απόψεις που αλληλοαποκλείονται προσπαθώντας να είναι σύμφωνος και με τις δυο, τις διαφωνίες του τις συνοψίζει σε μικροτροποποιήσεις, αμφιβολίες, αθώους κι ευσεβείς πόθους κλπ»

Είναι προφανές τι μας λέει ο Λένιν: Ο οπορτουνισμός στερείται πολιτικών αρχών. Πράττει το «μαύρο» αλλά παριστάνει την «λευκή περιστερά». Μπορεί με ξεδιαντροπιά να αλλάζει φρασεολογία κατά το δοκούν. Σε συγκεκριμένες ιστορικές περιόδους αποτελεί χρήσιμο καθεστωτικό εργαλείο. Ένας από τους λόγους είναι κι αυτός: Ομιλεί σαν φορέας μιας δήθεν «αριστερής» πολιτικής την ώρα που εξοντώνει την κοινωνία προωθώντας τα συμφέροντα των καπιταλιστών.

Αν κι από αυτό το βιβλίο δεν καταλάβει τίποτα ο Πολάκης, τότε θα του συστήναμε να διαβάσει το άλλο έργο του Λένιν, το βιβλίο του για τον “αποστάτη Κάουτσκι”. Αλλά τώρα που το σκεφτόμαστε, αυτό θα ήταν χαμένος χρόνος για τον κύριο υπουργό. Οχι, δεν χρειάζεται να διαβάσετε τίποτα για τον “αποστάτη Κάουτσκι” κ.Πολάκη. Απλώς κοιταχτείτε στον καθρέφτη. Το ίδιο είναι.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here